Μια μεγάλη προεκλογική περίοδος

Ιουνίου 18, 2012

Από σήμερα ξεκινά η επόμενη προεκλογική περίοδος για τη χώρα μας, δυστυχώς.

Για ακόμη μια φορά οι Έλληνες δεν θέλησαν να πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους. Προτίμησαν ή να μείνουν στις παραλίες ή να στηρίξουν λόγια, λόγια κενά και χωρίς νόημα.

Όπως πολλές φορές, από την σύσταση του Ελληνικού κράτους, η λύση περιμένουμε να έρθει από τους ξένους, από την Ευρώπη. Ας ελπίσουμε κι αυτή τη φορά, όπως στο Ναβαρίνο, όπως στους Βαλκανικούς Πολέμους, όπως στον Α’ και Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, όπως στον εμφύλιο μας αλλά και στην δικτατορία μας, να δώσουν την απαραίτητη βοήθεια και ώθηση να ξεκολήσουμε από τη μιζέρια μας. Η λύση αυτή είναι να δωθεί κάποια ‘ρευστότητα’ ώστε να υπάρξη κινητοποίηση της αγοράς.

Είναι η άποψη μου ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση αυτή τη στιγμή είναι μια αναγκαιότητα για τις ευρωπαϊκές χώρες, μια ανάγκη που πρέπει να γίνει επιθυμία και να καταλήξη στην Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση. Μια λύση η οποία μπορεί να δώσει μέλλον στις ευρωπαϊκές (δυτικές) απόψεις και τρόπο ζωής, στον καιρό της παγκοσμιοποίησης.

Ας ελπίσουμε η Ελλάδα να είναι μέρος αυτής της οικογένειας και τώρα και μετά από 1 χρόνο.

 

Μια Ενωμένη Ευρώπη…

Ιουνίου 2, 2012

Θέση:

Μια πιο ‘σφιχτή’ Ευρωπαϊκή Ένωση δε μπορεί παρά να στηριχτεί και να επιτρέψει μεγαλύτερη ατομική πρωτοβουλία, ελευθερία και ευθύνη.

Γιατί;

Οι ΗΠΑ από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά εγγυόντουσαν την ασφάλεια της Ευρώπης μπροστά στον Σοβιετικό (κομουνιστικό) κίνδυνο, πληρώνοντας φυσικά για αυτή, ενώ άφηναν τα ευρωπαϊκά κράτη να προσπαθούν να ανασυνταχθούν και να δημιουργήσουν τα απαραίτητα αναχώματα για τις εσωτερικές τους νίκες εναντίον του ίδιου κινδύνου. Αυτό, τα ευρωπαϊκά κράτη, το κατάφεραν κυρίως διογκώνοντας το ‘κοινωνικό’ κράτος. Εκμεταλευόμενα την ιστορία και τον ‘ζωτικό’ τους χώρο (είτε αυτό ήταν οι αποικίες και οι πρώτες ύλες που προσέφεραν, είτε η τεχνολογική υπεροχή) κατάφεραν για αρκετό διάστημα να διατηρήσουν την ηγεμονική τους θέση στον κόσμο. Πλέον η Ευρώπη για πρώτη φορά ίσως στην ιστορία της Γης, χάνει τη κυρίαρχη σημασία της. Το κέντρο της Γης μετατοπίζεται στον Ειρηνικό. Ταυτόχρονα το μονέλο ‘ανάπτυξης’ της Ευρώπης δείχνει τις αδυναμίες του.

Μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, είτε απο διορατικότητα είτε απο ανάγκη οι δυνάμεις της Ευρώπης συμφώνησαν ότι το εμπόριο είναι αυτό που θα μπορέσει να τις ενώσει με τέτοιο τρόπο ώστε στο μέλλον να αποφύγουμε τους καταστροφικούς πολέμους που η γεωγραφία και τα αντικρουόμενα συμφέροντα των μη συνδεδεμένων κρατών επέβαλαν. Αυτό έχει εξελιχθεί και πλέον υπάρχει ένας κάποιος στενότερος δεσμός. Δυστυχώς (κατα τη γνώμη μου) οι διαφορετικές γλώσσες, διαφοροποιημένες κουλτούρες και κάποια στοιχεία του παρελθόντος δεν βοηθούν την οικοδόμηση μια ευρωπαϊκής συνείδησης, τουλάχιστον όχι στο βαθμό που θα καθιστούσε εφικτή την άμεση δημιουργία της πραγματικά ενωμένης Ευρώπης. Πρέπει πάντα να έχουμε στο μυαλό μας, ότι εάν ο εργαζόμενος στη Βιρτζίνια, ΗΠΑ συμφωνήσει να ‘μεταταχθεί’ απο τον εργοδότη του στο Σικάγο ή στο Σηάτλ, το μόνο που θα αλλάξει είναι η διεύθυνση του. Ο τρόπος ζωής, η γλώσσα, η διασκέδαση, τα τηλεοπτικά προγράμματα, οι νόμοι, ο τρόπος οδήγησης, η ενημέρωση, η ασφάλιση του και μύρια άλλα θα παραμείνουν ίδια (ή σχεδόν ίδια). Αυτό στην Ευρώπη ουσιαστικά αποτελεί, κοινωνική απομόνωση για πολλά χρόνια, φανταστείτε έναν Πορτογάλο στη Σουηδία ή έναν Φινλανδό στην Ιταλία (σε μαζική κλίμακα).

Η παγκοσμιοποίηση όμως είναι ένα γεγονός. Όποιος το αρνείται είναι αρνητής της πραγματικότητας και εξ’ αυτού επικίνδυνος. Ταυτόχρονα το κλίμα απο τις συνεχείς διασπάσεις σε ‘έθνη-κράτη’ (μια εφεύρεση της βιομηχανικής εποχής, πολύ πριν αυτή γευτεί τις λιχουδιές της τεχνολογικής επανάστασης) έχει πλήρως μεταστραφεί. Τα παγκόσμια μεγέθη μας αναγκάζουν να δούμε τα πράγματα διαφορετικά. Πλέον όλο και περισσότερο αναζητούμε την ασφάλεια που μας προσφέρουν ευρύτερες συμμαχίες ή μεγέθη. Οι ΗΠΑ (πρωτοπόροι) μαζί με τον Καναδά & το Μεξικό, η Κίνα ( με την εσωτερική της ενοποίηση), η Ινδία, οι χώρες της ΝΑ Ασίας με την Αυστραλία, η Ρωσία και η προσπάθεια αντιγραφής του μοντέλου ΕΟΚ (Λευκορωσία, Καζακσταν, Κιργιστάν κτλ), η ένωση των χωρών του κόλπου, προσπάθειες για συνεργασία σε υποσαχάρια αφρική και λατινική αμερική και φυσικά η ίδια η ΕΕ, είναι τα παραδείγματα. Πολλές απο αυτές είναι συμμαχίες ανάγκης, όμως υπάρχουν και εξελίσσονται. Γνώμη μου ότι θα κρατήσουν όσο υπάρχουν οι ανάγκες που τις έφεραν κοντά, αλλά κι αν καταφέρουν να δημιουργήσουν τέτοιες προϋποθέσεις που να αυτοδημιουργούν αυτές τις ανάγκες. Μια τέτοια προϋπόθεση είναι ο σεβασμός στη διαφορετικότητα και η ύπαρξη θεσμών σύνθεσης αυτής. Ιδιαιτέρως κρίσιμο αυτό για την ΕΕ Είναι έκδηλη η πολιτισμική εγγύτητα των ευρωπαΙκών λαών, όμως επίσης ορατό είναι και η διαφορετικότητα στο πως αντιμετωπίζουν τα γεγονότα. Αυτό οφείλεται στις ιστορικές τους ανάγκες ώς κοινωνίες αλλά και στα διαφορετικά μοντελα που αναπτύχθηκαν πίσω απο εθνικά σύνορα.

Τα παραπάνω περιληπτικότατα στοιχεία με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι κοινωνίες με κοινές αξίες, αναφέρομαι κυρίως στις ευρωπαϊκές, δεν έχουν την ‘πολυτέλεια’ να λειτουργούν ως κλειστά club (δλδ έθνη-κράτη). Δεν τους το επιτρέπουν ούτε οι νέες συνθήκες, ούτε τα οικονομικά τους, αλλά ούτε και οι στόχοι που φαίνεται να έχουν.

Φυσικά μια τέτοια μεταβολή δεν μπορεί να είναι εύκολη, αφού έχει να ανταγωνιστεί καθιερωμένες αξίες δεκάδων ετών οι οποίες έχουν περάσει ως αυτονόητες στους πλυθησμούς των κρατών αυτών. Επίσης δεν μπορεί να είναι και γρήγορη, αφού η αλλαγή στις ανθρώπινες κοινωνίες γίνεται αργά, ίσως πολύ αργά για τα δεδομένα της διασυνδεδεμένης εποχής μας. Ταυτόχρονα οι ίδιοι οι θεσμοί των κοινωνιών (οι θεσμοί που θα εγγυόνται την συνύπαρξη και σύνθεση) είναι του 19ου αιώνα, ξεπερασμένοι απο τις τεχνολογικές εξελιξείς. Δεν ανταποκρίνονται πλήρως στην ανάγκη για ταχύτατη λήψη αποφάσεων και επιστροφής πληροφορίας.

Γνώμη μου είναι ότι η ενοποίηση των κρατών της Ευρώπης σε έναν μεγαλύτερο σχηματισμό είναι και αναγκαία για την προστασία των κοινών μας αρχών αλλά και επιθυμητή για την προώθηση αυτών σε παγκόσμια κλίμακα. Η ενοποίηση αυτή βεβαίως και θα αναγκαστεί να λάβει υπ’ όψιν της, διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα σε πλυθησμιακές ομάδες που ανήκουν σε αυτό το γεωγραφικό χώρο. Η τάση για αυτοδιοίκηση περιοχών και γενικότερα η ανάγκη για λήψη αποφάσεων στο κατώτερο (για τη συζήτηση μας στο ‘τοπικότερο’) δυνατό επίπεδο, είναι κάτι που πρέπει να αναγνωρίσουμε κι ευτυχώς ήδη γίνεται. Αυτή η εξέλιξη έχει τη δυναμική να δώσει την ώθηση για τη αλλαγή ή και την επιτάχυνση του τρόπου λήψεως αποφάσεων, δίνοντας έτσι μια απάντηση σε αυτό το ελλάτωμα των θεσμών αλλά ταυτόχρονα με σεβασμό στη διαφορετικότητα των ομάδων όπως αναφέρθηκε προηγουμένως.

Όσο κι αν ακούγεται αυτοαναιρούμενο, ένα μεγαλύτερο κράτος (η Ενωμένη Ευρώπη) για να επιβιώσει, δεν μπορεί παρά να δώσει όσο μεγαλύτερη δύναμη γίνεται στη μικρότερη δυνατή μονάδα που θα το έχει δημιουργήσει, το άτομο. Η απόφαση αυτή είναι που θα αναγκάσει το άτομο να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα με καθαρότερη ματιά, η ενδυναμωσή του και η ευθύνη, που πλέον θα είναι ξεκάθαρα δική του, θα τον οδηγήσει στην ενεργή δημιουργική συμμετοχή και τη σύμπραξη σε αντίθεση με τη στείρα κριτική και καταγγελία. Η ‘αποθέωση’ του ατόμου εν τέλει και οι αναγκαστικά συνθετικές δυνάμεις που αυτή θα απελευθερώσει, είναι αυτή που θα δημιουργήσει την περισσότερο ‘δίκαιη’ και ‘πλούσια’ κοινωνία.

Ελπίζω να είμαι, να είμαστε δημιουργικό μέρος της.

Η ανάγκη της επιστολικής ψήφου.

Μαΐου 8, 2012

(Το συγκεκριμένο post θα αναπτύσσεται και θα εμπλουτίζεται με παραδείγματα, γνώμες & εμπειρίες)

Η επιστολική ή ταχυδρομική ψήφος είναι ο τρόπος με τον οποίο μπορεί ο Έλληνας πολίτης να ψηφίσει χωρίς να απαιτηθεί η φυσική του παρουσία σε κάποιο εκλογικό κέντρο ή μετακίνηση του.

Ο χρόνος μέχρι τις επόμενες εκλογές ή ακόμη και τις μεθεπόμενες δεν αρκεί φυσικά για να θεσμοθετηθεί στην Ελλάδα κάτι τέτοιο, αλλά είναι απαραίτητο να αρχίσει τώρα η προεργασία ώστε αυτό να συμβεί το συντομότερο δυνατόν.

Τα πρώτα εύκολα επιχειρήματα, τα οποία θα ακουλουθήσει η ανάλυση των θετικών στοιχείων και η απαρίθμηση τρόπων εξάλειψης όποιων κινδύνων, είναι

  • η οικονομία που θα επιτύχουμε τόσο σε κεντρικό όσο και σε ατομικό επίπεδο
  • η ακόμη μεγαλύτερη διευκόλυνση της διαδικασίας ψηφοφορίας
  • η εξασφάλιση της υποχρέωσης (προσοχή, η ψήφος στην Ελλάδα είναι υποχρέωση του πολίτη κι όχι δικαίωμα) της ψήφου ανεξάρτητα από την απόσταση του ψηφοφόρου από το εκλογικό κέντρο
  • η εκπαίδευση και σταδιακή αποδοχή του συστήματος απομακρυσμένης ψηφοφορίας απο το εκλογικό σώμα
  • η εκπαίδευση του πολίτη και η προετοιμασία θεσμών και διαδικασιών για την είσοδο της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας όταν αυτή θα είναι διαθέσιμη & οι συνθήκες για αποδοχή της, ώριμες (σσ. η δυνατότητα απομακρυσμένης ψηφοφορίας ή ηλεκτρονικής ψηφοφορίας είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την δημιουργία μιας κάποιας μορφής ‘άμεσης δημοκρατίας’ σε τοπικού ή ευρύτερου ενδιαφέροντος θέματα.)

Συνεχίζεται…

Πολίτες, όχι πελάτες σε έναν αβέβαιο κόσμο.

Μαΐου 6, 2012

Κυριακή, 6 Μαΐου έχουμε εκλογές. Πάλι. Ο καθένας μας θα κάνει τις επιλογές του και θα ψηφίσει αυτό που νομίζει. Όσοι διαβάζετε το συγκεκριμένο άρθρο είναι εύκολο να δείτε τι θα ψηφίσω, μόνο και μόνο από τον τίτλο του άρθρου. Ο συνασπισμός ΔΡΑΣΗ – Φιλελευθέρη Συμμαχία ‘κατεβαίνει’ στις εκλογές δίνοντας λύση σε αυτούς τους ψηφοφόρους που δεν θέλουν να παραμείνουν στα ‘γνώριμα’ που μας έφεραν σε αυτό το σημείο, αλλά ούτε θέλουν να διαμαρτυρηθούν, να φωνάξουν και να σπάσουν.

Ο συνασπισμός ΔΡΑΣΗ – Φιλελευθέρη Συμμαχία δίνει διέξοδο και ζητάει την ψήφο του υπεύθυνου πολίτη. Του πολίτη που έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του, θέλει να αξιοποιεί εκείνος τους καρπούς της εργασίας του, να συνεισφέρει ένα αποδεκτό ποσοστό του πλούτου που παράγει για την κοινωνία στην οποία ζεί και να να απαιτεί την ανταπόδοση στις υπηρεσίες για το ποσό που προσφέρει. Καλώς ή κακώς, γνώμη μου, αυτή τη στιγμή τη διέξοδο αυτή στο μεγαλύτερο βαθμό την προσφέρει ο συνασπισμός ΔΡΑΣΗΣ – Φιλελευθέρηςς Συμμαχίας.

Τη Δευτέρα ότι και να έχει γίνει δεν θα λυθούν τα χρονίζοντα προβλήματα μας. Η όποια συμμετοχή της ΔΡΑΣΗΣ – Φιλελεύθερης Συμμαχίας (και μακάρι να είναι η μεγαλύτερη δυνατή) μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης. Καταλύτης για την έναρξη μιας εποχής με ‘κουλτούρα συνεργασιών’ και καταλύτης εξελίξεων με την επιμονή που θα έχει στο μέτρημα και στο αποτέλεσμα.

Το κλείσιμο αυτού του post θα είναι και η αρχή για εξηγήσεις σε κάποιο επόμενο. Όμως γρήγορα θα πρέπει να γίνει αναφορά εδώ. Για αρκετό καιρό μπροστά μας (μάλλον για χρόνια) θα περάσουμε από δύσκολες καταστάσεις και θα έρθουμε αντιμέτωποι με εικόνες που στην Ελλάδα δεν έχουμε συνηθίσει. Την ίδια στιγμή η γειτονιά μας και το διεθνές περιβάλλον αλλάζουν. Η πολυπολικότητα στον κόσμο (πλέον οι ΗΠΑ δεν είναι ο μοναδικός πόλος) είναι γεγονός, η προσπάθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης να εξελιχθεί σε κάτι πιο ενωμένο συνεχίζεται με αβέβαια αποτελέσματα, η ανακατάταξη δυνάμεων των 4 ‘λαών’ στη ευρύτερη περιοχή της Μ. Ανατολής (Άραβες, Τούρκοι, Πέρσες και Εβραίοι), η επαναδραστηριοποίηση της Ρωσίας και προσπάθεια δημιουργίας μια δικιάς της ‘ένωσης’, η ‘διαμάχη’ στη θάλασσα της Ν. Κίνας, η μερική απεξαρτητοποίηση χωρών της Λατινικής Αμερικής, το ξύπνημα της Ινδίας (ο χρόνος θα δείξει εάν θα είναι η Νέα Κίνα) και η μετατόπιση του κέντρου ενδιαφέροντος του κόσμου απο τον Ατλαντικό στον Ειρηνικό είναι δείκτες αυτής της αλλαγής.

Αλήθεια ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς. Θεωρώ ότι η έννοια του ‘Έθνους – Κράτους’ έχει αλλάξει. Η αυτάρκεια που αυτό χρειάζεται, σαν εξέλιξη της πόλης-κράτους, τον καιρό της Παγκοσμιοποίησης είναι μια ουτοπία. Για αυτό κυρίως το λόγο, η συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι απαραίτητη. Είναι ότι σημαντικότερο έχουμε να προφυλάξουμε. Για αυτό το λόγο πρέπει να κρατηθούμε σε αυτή τη πορεία. Είναι πάρα πολύ σημαντικό να μην παρασυρθούμε γεμάτοι οργή ή φόβο. Κάνοντας τον κύκλο μου, αναγνωρίζω ότι υπάρχουν κι άλλες φιλοευρωπαϊκές φωνές, όμως η ΔΡΑΣΗ – Φιλελευθερη Συμμαχία αυτή τη στιγμή προσφέρουν την καλύτερη και πιο αξιόπιστη πρόταση. Εάν συμφωνείτε δεν έχετε παρά να την επιλέξετε.

Οι όμορφες τροπολογίες, όμορφα ψηφίζονται.

Απρίλιος 9, 2012

Πριν απο λίγη ώρα υπερψηφίστηκε η τροπολογία που προβλέπει την χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων με 30 εκατ. ευρώ.

Φυσικά υπήρξαν διαφωνίες, αντιδράσεις, φωνές, αρνήσεις κι όλα τα αναμενόμενα του καθιερωμένου πολιτικού παιχνιδιού, αλλά η τροπολογία πέρασε. Πολλοί βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ απείχαν και με αυτό τον τρόπο θέλουν να θεωρούν πως δεν συνέδεσαν το όνομα τους με αυτή την κίνηση. Την ίδια στιγμή η αντιδρούσαν αριστερά και αυτή είτε καταψήφισε είτε (κυρίως) απείχε! Φαντάζομαι ότι η αποχή των κατ΄επάγγελμα αρνητών έγινε γιατί δεν μπορούσαν να πουν – πάλι – ΟΧΙ!

Εδώ πρέπει να σημειώσουμε τη στάση της Δημοκρατικής Συμμαχίας που στη συνέχεια με τη βοήθεια του ΛΑΟΣ επιδίωξαν και πέτυχαν την ονομαστική ψηφοφορία για την επίμαχη τροπολογία (τακτική που συνήθως ακολουθεί πιστά το ΚΚΕ, που αυτήν τη φορά δεν το έκανε).

Το εξοργιστικό μέρος όμως της τροπολογίας δεν είναι το γεγονός ότι υπάρχει χρηματοδότηση των κομμάτων από τον κρατικό προϋπολογισμό, ούτε το ποσό αυτής. Ούτε καν το γεγονός ότι προκαταβάλονται χρήματα στα κόμματα για το πρώτο εξάμηνο του 2012. Το εξοργιστικότερο ίσως μέτρο είναι ότι απαγορεύει στους δανειστές αυτών των κομμάτων να κινηθούν νομικά για να κατοχυρώσουν το αυτονόητο, δηλαδή τα χρήματα τους. Μάλιστα αυτό το ονομάζουν και αναγκαίο για την δημοκρατία.

Όμως η ιστορία δεν θα ήταν ολοκληρωμένη εάν δεν αναφέραμε ότι το χρέος των κομμάτων (περίπου 260εκατ. ευρώ υπολογίζεται) έχει δημιουργηθεί σε μια χώρα που προβλέπει μια από τις υψηλότερες κρατικές χρηματοδοτήσεις κομμάτων στην ΕΕ και μάλλον στον Δυτικό Κόσμο (πεισματικά λέω και ξαναλέω ότι η Ελλάδα είναι μέρος του Δυτικού Κόσμου με την ελπίδα να το πιστέψουμε).

Ενδεικτικά καλό είναι να σημειώσουμε το πως θα μοιραστεί η προκαταβολή των 7.720.000 ευρώ του 2012:

  • ΠΑΣΟΚ 3.107.705
  • ΝΔ 2.429.469
  • ΚΚΕ 746.737
  • ΛΑΟΣ 622.748
  • ΣΥΡΙΖΑ 556.005
  • ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ 257.333

(όλα τα ποσά τα κόμματα τα εισπράττουν σε ευρώ ανεξάρτητα με το τι πιστεύουν για το νόμισμα και πόσο το θέλουν)

Τέλος όσοι κι αν διαφώνησαν, όσα κόμματα κι αν απείχαν ή καταψήφισαν η τροπολογία πέρασε. Όμως κι αφού πέρασε περιθώρια για να αποδείξουν στην πράξη αυτό που ‘φωνάζουν’ υπάρχουν. Κανένα απο τα κόμματα τα οποία θα εισπράξουν την δόση του 2011 και την προκαταβολή για το 2012(!) δεν έχει εκδηλώσει κάποια πρόθεση να επιστρέψει όλο ή μέρος του ποσού. Χειρότερα ακόμη, κανένα κόμμα δεν έχει εκφράσει με ειλικρινή και σαφή τρόπο, έστω, διάθεση για να αλλάξει αυτή η πρακτική που προσβάλλει το αίσθημα δικαίου της κοινωνίας μας και τον κοινό νου. Κανένα εκτός απο τη ΔΡΑΣΗ.

Η ΔΡΑΣΗ πρωτοέφερε στη δημοσιότητα το παράλογα υψηλό ποσό της κρατικής επιχορήγησης των κομμάτων, η ΔΡΑΣΗ ζήτησε τον εξορθολογισμό της και μόνο η ΔΡΑΣΗ δεσμέυτηκε να παραιτηθεί από το μέρος της επιχορήγησης που υπερβαίνει τα 0,70€ ανά ψήφο αν μετεκλογικώς δικαιούται κρατικής επιχορήγησης (σσ σήμερα κάθε ψήφος αντιστοιχεί σε επιχορήγηση 10,00€!!!).

Οι επερχόμενες εκλογές είναι η καταλληλότερη στιγμή να ψηφίσουμε με γνώμονα το δικό μας πραγματικό συμφέρον κι όχι με το μικροκομματικό δικό τους, είναι η κατάλληλη στιγμή να ζητήσουμε να έχουμε περισσότερες προσωπικές επιλογές και την ευθύνη που αυτές κουβαλάνε. Είναι η καταλληλότερη στιγμή να ψηφίσουμε σαν πολίτες κι όχι σαν πελάτες.

Image

Η ΔΡΑΣΗ συμμετέχει στις εκλογές…

Απρίλιος 8, 2012

Αντιγράφω απο το σχετικό δελτίο τύπου της ΔΡΑΣΗΣ

«Η ΔΡΑΣΗ ανακοίνωσε επίσημα σήμερα την κάθοδο της στις επερχόμενες εκλογές σε συνεργασία με την Φιλελεύθερη Συμμαχία.

Στη συνέντευξη Τύπου που δόθηκε η ΔΡΑΣΗ παρουσίασε τις βασικές της δεσμεύσεις και τις βασικές θέσεις για την οικονομία, την ανάπτυξη και την απασχόληση.

Τόνισε ότι δεσμεύεται ότι οι βουλευτές της αν κληθούν να συμμετάσχουν σε κυβερνητικές θέσεις θα παραιτηθούν της βουλευτικής τους έδρας ενώ αν μετεκλογικώς δικαιούται κρατικής επιχορήγησης θα παραιτηθεί για το μέρος της επιχορήγησης που υπερβαίνει τα 0,70€ ανά ψήφο. Σήμερα, κάθε ψήφος αντιστοιχεί σε επιχορήγηση 10,00€.

Οι θέσεις της ΔΡΑΣΗΣ για την οικονομία, την ανάπτυξη και την απασχόληση περιλαμβάνουν:

  • Επιβολή ενιαίας επίπεδης (flat) φορολογίας, με αφορολόγητο όριο 5.000€, για όλα τα εισοδήματα, ανεξαρτήτως πηγής, ίσης προς το 20% του εισοδήματος (25% για πέρα από 100.000€ και 30% για πέρα από 300.000€).
  • Καθιέρωση Βασικής Εθνικής Σύνταξης 700€ μηνιαίως για κάθε πολίτη – άνδρα ή γυναίκα – που συμπληρώνει τα 67 χωρίς οποιεσδήποτε προϋποθέσεις (χωρίς κρατήσεις δηλαδή).
  • Παράλληλα με τη μείωση της κρατικής δαπάνης, κατάργηση κάθε φόρου στην κατοχή ακίνητης περιουσίας. Φορολόγηση της υπεραξίας κατά την μεταβίβαση ως εισόδημα και ενιαίο τέλος αποκλειστικώς για την χρηματοδότηση των ΟΤΑ.
  • Μείωση στα εμπόδια απασχόλησης με πλήρη απελευθέρωση των επαγγελμάτων, κατάργηση νομικών περιορισμών στις εργασιακές σχέσεις, πραγματικά ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις, περιορισμός των αδικαιολόγητων προνομίων των συνδικαλιστών, και απελευθέρωση αγορών και προϊόντων (ωράρια, διατάξεις και άλλα προσκόμματα).

Τέλος, η πρόταση της ΔΡΑΣΗΣ για την υγεία είναι η χρηματοδότηση της από τη φορολογία. Ο πληθυσμός θεωρείται καθολικά ασφαλισμένος. Τις υπηρεσίες υγείας παρέχουν ιατροί και νοσοκομεία που συμβάλλονται με το σύστημα υγείας όπως ακριβώς γίνεται με τα προγράμματα υγείας των ασφαλιστικών επιχειρήσεων. Οι ευπορότεροι πολίτες συμμετέχουν στη δαπάνη και εφ’ όσον επιθυμούν πολυτελέστερες υπηρεσίες (μονόκλινα δωμάτια π.χ.) συνάπτουν πρόσθετη ασφάλιση με ελληνικές ή ξένες ασφαλιστικές εταιρείες. Εργαζόμενοι και εργοδότες απαλλάσσονται από τις κρατήσεις.»

Οι ιστοσελίδες των δύο κομμάτων στις οποίες μπορούμε να βρούμε περισσότερες πληροφορίες είναι:

ΔΡΑΣΗ & Φιλελευθέρη Συμμαχία

Το ρεύμα του Αλέξη

Μαρτίου 11, 2008
Κι ενώ η χώρα ‘γιόρταζε’ την επικράτηση του Αλέξη του Τσίπρα (α ρε καημένε Κούγια, σου πήρανε το όνομα) και το γνωστό εκδοτικό συγκρότημα τον παρουσίαζε περίπου σαν το 2ο Χρίστο, ήρθαν οι συνδικαλιστές της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ και μας άλλαξαν τα φώτα.

Το παρόν κείμενο γράφεται με την βοήθεια της μπαταρίας του υπολογιστή και υπό το φως των κεριών. Σουρεαλιστικό. Όχι όμως όσο σουρεαλιστικό είναι το γεγονός ότι σε μια χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο έτος 2008, με μια φρεσκοεκλεγμένη κυβέρνηση και εκτός τουριστικής περιόδου, οι πολίτες της να μένουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Το ίδιο γεγονός γίνεται εκνευριστικό όταν καταλαβαίνεις ότι δεν έχεις εναλλακτική λύση. Θέλει να απεργήσει ο υπάλληλος τη ΔΕΗ, εσύ θα μείνεις χωρίς ρεύμα. Σκάσε και κολύμπα τώρα. Συνεχίζουμε στο συγκεκριμένο ζήτημα και μόλις συνειδητοποιήσεις τι ζητάει αυτή η κάστα με το κληρονομικό χάρισμα, τότε το γεγονός γίνεται εξοργιστικό.

Να μην αδικούμε όμως και τους υπόλοιπους εργαζομένους σε δημόσιες επιχειρήσεις ή οργανισμούς. Τα λιμάνια υπολειτουργούν και πλέον όλοι οι Έλληνες μπορούν να κάνουν μια βόλτα στις προβλήτες και να δουν τα αγαθά που έχουν συσσωρευτεί εκεί αλλά κρατούνται όμηροι από τους συνανθρώπους μας που εργάζονται στο τομέα της φορτοεκφόρτωσης. Παλεύουν λέει για τα δίκαια αιτήματα τους. Μάλλον λοιπόν εγώ θα είμαι λάθος που πιστεύω ότι τα αιτήματα τους είναι παράλογα και ότι κάνουν το κάνουν για να συνεχίζουν να αμείβονται πλουσιοπάροχα κάνοντας την ελάχιστη δυνατή δουλειά. Όσο για το γεγονός ότι εκείνοι, οι συνδικαλιστές που τους εκπροσωπούν, αλλά και οι πολιτικοί που τρέχουν στις συγκεντρώσεις τρομοκρατίας που διοργανώνουν, είμαι σίγουρος ότι γίνεται με τις πιο αγαθές προθέσεις. Τώρα αν κλείσουν και μερικές δεκάδες επιχειρήσεις ή χαθούν μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, δε πειράζει. Εάν δε του χρόνου δεν έχουν δουλειά τα λιμάνια, αφού οι εταιρείες δε θα ξεφορτώνουν εδώ, αλλά στην Τουρκία και την Ιταλία, θα φταίει η κυβέρνηση. Κι εσείς κορόιδα επενδύστε στην ανώνυμη εταιρεία.

Φυσικά όσοι από εσάς τα κορόιδα επενδύσετε στις άνωθεν εταιρείες πρέπει να είστε πολύ μάγκες. Δεν εξηγείται αλλιώς , αφού το Χρηματιστήριο είναι κλειστό λόγω απεργίας! Τώρα πως το κατάφεραν κι αυτό, ούτε που ξέρω, αλλά είναι διασκεδαστικό να το αναφέρεις. Εκτός βέβαια κι αν ζεις από αυτό ή έχεις επενδύσει τις οικονομίες σου, οπότε…

Οπότε καλά να πάθεις. Αφού για να επενδύεις στο χρηματιστήριο είσαι καπιταλιστής, εκμεταλλευτής, σίγουρα κλέβεις τα γλειφιτζούρια από τα χέρια των μικρών παιδιών και σου αξίζουν τα χειρότερα. Μας τα έχει πει η Αλέκα, τότε μαζί με την αντίθεση τους στα μη κρατικά πανεπιστήμια κι ας έστειλε τη κόρη της στο Deery. Τώρα μας τα λέει και ο νέος εκλεκτός του συγκροτήματος, ο νέος Αλέξης. Ο άνθρωπος που εμπνέει εμπιστοσύνη με τη πολύτιμη πείρα του στις μεγάλες καταλήψεις (μέλος τη συντονιστικής επιτροπής), στις πορείες (όπου πορεία κι ο Αλέξης μέσα), στην ανάπτυξη (εναντίον της διπλής ανάπλασης του Ελαιώνα και του γηπέδου της Λ. Αλεξάνδρας, όχι όμως για τους οικονομικούς όρους αλλά για τη διατήρηση του Ελαιώνα στη τωρινή του κατάσταση!). Πάλι εγώ θα φταίω όμως και το κακό μου το κεφάλι που αναρωτιέμαι, τι δουλειά έχει κάνει ο Αλέξης στη ζωή του;

Τι τις θες όμως τις δουλειές, ο Αλέξης είναι νέος, νέος κι αριστερός. Και θαυμάζει τον Κάστρο. Τώρα όσοι λένε ότι ο Κάστρο είναι ένας δικτάτορας, υπεύθυνος για χιλιάδες πολιτικές δολοφονίες και διώξεις, οι πολίτες της χώρας που ηγούταν προτιμούν να περάσουν μια επικίνδυνη θάλασσα γεμάτη καρχαρίες μέσα σε βαρέλια και πάνω σε σχεδίες παρά να τον έχουν δια βίου αρχηγό τους, είναι σίγουρα εγκάθετοι και όχι καλοί αριστεροί. Απ’ ότι καταλαβαίνω από τα λεγόμενα του Αλέξη το να μην είσαι καλός αριστερός είναι κακό, το να μην είσαι καθόλου αριστερός σε κάνει λιγότερο άνθρωπο. Δε πειράζει όμως νέος είναι και στο συγκρότημα θα μάθει.

Αρκετά κράτησε η μπαταρία. Ελπίζω να μην θεωρηθεί προδοσία εναντίον του λαού η χρήση ηλεκτρικής ενέργειας εν μέσω απεργίας και τώρα που ο Αλέξης και η Αλέκα, μαζί με τον μελλοντικό πρωθυπουργό(κατά τα λεγόμενα του) Γιώργο Καρατζαφέρη έρχονται στα πράγματα βρεθώ υπόλογος σε τίποτα λαϊκά δικαστήρια που τόσο τους αρέσουν.

Γιατί; Μέρος Β

Νοέμβριος 7, 2007

Έχει προσληφθεί ο εργαζόμενος, πληρώνει του φόρους (ή για να τα λέμε τα πράγματα με το όνομα τους το κράτος καταδρομικά ληστεύει τη χρηματική αποτίμηση της εργασίας του για να πληρώσει τις σπατάλες του και τους στρατούς εξαρτώμενων υποστηρικτών του) και την ασφάλιση του και κάνει το λάθος να νομίζει ότι τελείωσε εκεί. Φυσικά και δεν αναφερόμαστε μόνο στους υπόλοιπους φόρους που πληρώνει με άμεσο ή έμμεσο τρόπο σε κάθε κίνηση της ζωής του (από την αγορά ενός καφέ έως την αγορά ενός σπιτιού). Ας πούμε ότι κάνει και παιδί. Αυτό το παιδί μεγαλώνει (και για να το συνδέσουμε με τα προηγούμενα, στην χρονική περίοδο που τα έξοδα του εργαζομένου είναι περισσότερα, τα έσοδα του μάλλον τα μικρότερα που θα έχει στη ζωή του και ταυτόχρονα οι ασφαλιστικές απαιτήσεις του οι λιγότερες, το κράτος μέσω της δυσκινησίας του συστήματος και λόγω της απαγόρευσης της προσωπικής επιλογής του επιβάλλει να πληρώσει δυσανάλογα ποσά) και το ίδιο παιδί λοιπόν πρέπει να πάει σχολείο. Φυσικά σε βρεφονηπιακό σταθμό δε μπορεί να πάει γιατί δεν υπάρχουν (είπαμε πριν, παρά το γεγονός ότι η αγορά(δηλ. γονείς) ζητούν αυτή την υπηρεσία, η γραφειοκρατία και η αποθάρρυνση της επιχειρηματικότητας δεν ‘επιτρέπουν’ την προσφορά της εν λόγω υπηρεσίας). Έρχεται λοιπόν ο καιρός να πάει το παιδί στο σχολείο. Ποιος αποφασίζει για το που θα πάει σχολείο; Οι γονείς; Όχι φυσικά. Το κράτος έχει δημιουργήσει κύκλους σε ένα χάρτη και λέει ότι όλα τα σπίτια που έχουν παιδιά σε αυτή τη περιοχή, πηγαίνουν σε αυτό το σχολείο. Τα παραδίπλα στο άλλο και πάει λέγοντας. Όμως επειδή ζούμε σε δημοκρατία, το κράτος έχει επιτρέψει τη δημιουργία ιδιωτικών σχολείων που μπορούν – προφανώς – να δεχθούν μαθητές από όλες τις περιοχές (Τώρα γιατί το κράτος που λέει ότι η υποχρεωτική εκπαίδευση των 9 χρόνων που το ίδιο έχει θεσπίσει μπορεί να προσφέρεται και από ιδιωτικά σχολεία, ενώ η τριτοβάθμια εκπαίδευση που είναι προσωπική επιλογή του καθενός και είναι επιλογή μονάχα ορισμένων πρέπει αναγκαστικά να προσφέρεται από δημόσια ιδρύματα ούτε το καταλαβαίνω, ούτε μπορεί να μας απασχολήσει εδώ). Κάποιοι λοιπόν γονείς για όποιους λόγους επιλέγουν να στείλουν το παιδί τους σε ιδιωτικό σχολείο. Άρα δε χρησιμοποιούν τους πόρους που τους αναλογούν από τα δημόσια σχολεία. Απαλλάσσονται από το μέρος εκείνο της φορολογίας που αναλογεί στη δημόσια πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Μα φυσικά και όχι.

Το μυαλό κάποιου κάπου εδώ σταματάει. Πόσο δύσκολο δηλαδή είναι να σκεφτούμε ότι αφού θεωρούμε τους γονείς ικανούς να μεγαλώσουν ένα παιδί και να είναι οι προστάτες και υποστηρικτές του για 18 χρόνια, θα έπρεπε τουλάχιστον να τους δώσουμε την επιλογή για το που το παιδί αυτό θα πάρει τις βάσεις γνώσεις και κοινωνικοποίησης. Αφού πιστεύουμε ότι οι γονείς ενδιαφέρονται πολύ περισσότερο από κάποιον γραφειοκράτη στον ΟΣΚ (Οργανισμό Σχολικών Κτιρίων) ή του Υπουργείου Παιδείας, γιατί δεν τους δίνουμε τη δυνατότητα να επιλέξουν μόνοι τους το σχολείο που το παιδί τους θα μορφωθεί και σε αυτό το σχολείο θα δρομολογηθούν τα χρήματα που αναλογούν σε αυτόν το μαθητή. Έτσι δε θα μεγαλώσει ο συναγωνισμών των σχολείων για την καλύτερη κτιριακή υποδομή, το καλύτερο διδακτικό προσωπικό, τις καλύτερες υπηρεσίες υποστήριξης των γονέων και την επέκταση των επικουρικών δραστηριοτήτων; Αυτό ουσιαστικά επιτυγχάνει και η πρόταση της Φιλελεύθερης Συμμαχίας για το κουπόνι εκπαίδευσης. Δύναμη στο υπεύθυνο άτομο έναντι στον γραφειοκράτη. Ενδυνάμωση της αίσθησης της ατομικής ευθύνης ενάντια στον ωχαδερφισμό του ατόμου που τα περιμένει όλα από κάποιο απρόσωπο κράτος.

Γιατί; Μέρος Α

Νοέμβριος 7, 2007

Οι μικρές ιστορίες παρακάτω θέλουν απαντήσεις.

Κάποιος νέος απόφοιτος κάποιου, σχολείου, τεχνικής ή πανεπιστημιακής σχολής θέλει να εργαστεί. Κάπου ώστε να αρχίσει να χτίζει το βιογραφικό του με σκοπό σε λίγο καιρό να μπορεί να επιλέξει ανάμεσα σε προτάσεις. Γιατί αυτός ο νέος άνθρωπος θα πρέπει να αντιμετωπίζει τόσες δυσκολίες στην είσοδο του στην αγορά εργασίας; α) Για πάρα πολλά επαγγέλματα χρειάζεται άδεια από κάποια δημόσια αρχή με τις γνωστές καθυστερήσεις, β) Μικρές επιχειρήσεις που θα μπορούσαν να στελεχωθούν από αυτούς τους νέους ανθρώπους με τις λίγες απαιτήσεις είναι εξαιρετικά δύσκολο να ανοίξουν αφού οι καθυστερήσεις, το κόστος και οι πολύπλοκες διαδικασίες δεν τους επιτρέπουν, γ) γιατί οι ξένες επενδύσεις με τα περισσότερα κεφάλαια, οι οποίες θα μπορούσαν να επενδύσουν στη πρόσληψη και εκπαίδευση νέων αποθαρρύνονται από την Ελλάδα, δ) γιατί ο εργοδότης πρέπει να καταβάλει τόσο υψηλές εισφορές σε ασφαλιστικά ταμεία για κάποιον υπάλληλο που ακόμη δεν του έχει δώσει τίποτα μέσω της εργασίας του και ε) δεν είναι φυσιολογικό ο εργοδότης να δίνει δύσκολα ευκαιρίες σε αδοκίμαστους νέους όταν ξέρει ότι αυτή την επιλογή δύσκολα θα μπορέσει να την αλλάξει εάν αποδειχθεί λανθασμένη;

Ας πούμε όμως ότι κάποιος νέος προσλαμβάνεται. Γιατί αυτός ο νέος μπορεί να διαχειριστεί ένα μόνο μέρος από τα χρήματα που κοστίζει στον εργοδότη του (Τα ‘καθαρά’ σε σχέση με τα μεικτά αλλά και τις λοιπές παροχές και εισφορές που έχει ο εργοδότης για αυτόν τον εργαζόμενο); Αν ξεπεράσουμε ως αναγκαίο κακό την προείσπραξη φόρου ακόμη κι από εκείνους που τελικά δεν πρέπει να πληρώσουν καθόλου φόρο, γιατί αναγκάζεται ο εργαζόμενος να ενταχθεί σε κάποιο ασφαλιστικό φορέα α) χωρίς ουσιαστικά κανένα περιθώριο επιλογής. Η πολιτεία έχει αποφασίσει (και αλλάζει την απόφαση της όποτε θέλει) που θα ασφαλιστεί ο εργαζόμενος, β) χωρίς δικαίωμα προσωπικής επιλογής των όρων(εισφορά, απόδοση κτλ) της ασφάλισης του, γ) χωρίς έλεγχο της διοικήσεως του ασφαλιστικού του προγράμματος ή τη δυνατότητα αλλαγής του και δ) χωρίς την ανταπόδοση σε υπηρεσίες επιπέδου των εισφορών του.

…συνεχίζεται.

Για ακόμη μια φορά μεγαλουργούμε…

Οκτώβριος 19, 2007

Κατ’ αρχάς να καταγράψουμε τα δεδομένα. Οι επιχειρηματίες είναι κλέφτες και εκμεταλλευτές(αυτοί που αρπάζουν τα γλειφιτζούρια από τα χέρια μικρών παιδιών). Οι εργαζόμενοι ότι και να κάνουν (ή να μη κάνουν) έχουν δίκιο, όταν δε φτάνουν να έχουν και το τίτλο του ‘Απεργού’ τότε φτάνουν σε επίπεδα Ηρώων (όπως είναι γνωστό νόμος είναι το δίκιο του εργάτη).

Έχουμε και λέμε λοιπόν… Τις 2 τελευταίες μέρες μια κάστα, μια κλειστή ομάδα εργαζομένων(τους αλάνθαστους που λέγαμε πριν) απεργεί. Ως εδώ καμία έκπληξη, στην Ελλάδα ζούμε, το καλοκαίρι πέρασε, οι εκλογές έγιναν, το φθινόπωρο ήρθε κι άρχισαν οι απεργίες κι οι πορείες. Όμως αυτή η απεργία είναι ξεχωριστή, τόσο για τις επιπτώσεις όσο και για τους λόγους(τα περίφημα αιτήματα). Οι ιδιοκτήτες φορτηγών δημοσίας χρήσεως, μια ιδιαίτερη κάστα ανθρώπων από ανώτερη πάστα από τους υπολοίπους, γεγονός που αποδεικνύεται από το ότι το επάγγελμα τους προορίζεται μόνο για ορισμένους εκλεκτούς(αυτή τη στιγμή είναι περίπου 40000), απεργούν. Τι κάνει λοιπόν αυτό το ξεχωριστό μέλος της κοινωνίας μας όταν απεργεί; Μα φυσικά παίρνει την απόδειξη της ανωτερότητας του – το φορτηγό του – και βγαίνει στην Εθνική οδό (εκεί που θα προκαλέσει μεγαλύτερο πρόβλημα) και το παρκάρει. Το αποτέλεσμα είναι το κυκλοφοριακό έμφραγμα της Εθνικής Οδού κι εν συνεχεία της πόλης.

Αφού είδαμε τι επιπτώσεις έχει η προσφορά των επίλεκτων συμπολιτών μας, ας δούμε και γιατί καταφεύγουν σε αυτό το έσχατο τρόπο διεκδίκησης. Γιατί έχουν αναγκαστεί να παρατήσουν τις οικογένειες τους( ή να τις πάρουν και μαζί) και να βγουν στους δρόμους; Δυστυχώς τη ‘μεγάλη’ αποκάλυψη του ΄Γιατί;’ δε θα τη δείτε να σατιρίζεται στις εκπομπές του κ. Λαζόπουλου ή στις επίκαιρες παρεμβάσεις του κ. Κανάκη και των υπολοίπων καλλιτεχνών. Αλλά ας μην το καθυστερούμε. Ο κύριος λόγος αυτής της απεργίας που ταλαιπώρησε, ταλαιπωρεί και θα συνεχίσει να ταλαιπωρεί(αφού οι επιπτώσεις της θα οδηγήσουν σε ελλείψεις καυσίμων κι άλλων προϊόντων από την αγορά, εφόσον συνεχιστεί) τόσους χιλιάδες ανθρώπους είναι… μια προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Ναι μια δικαστική διαμάχη έχει μεταφερθεί στους δρόμους. Ο ΣΕΕΠε (Σύνδεσμος Εταιρειών Εμπορίας Πετρελαιοειδών) για κάποιο λόγο (απαράδεκτο σύμφωνα με τους οδηγούς-ιδιοκτήτες) θέλει να σταματήσει αυτή η ομάδα συμπολιτών μας να το μονοπώλιο και το επάγγελμα τους να αποτελεί άβατο. Γι΄ αυτό το λόγο και με σύμμαχο την ευρωπαϊκή νομοθεσία και τη κοινή λογική έχει καταθέσει αγωγή στο αρμόδιο όργανο για να εκδικαστεί το αίτημα του. Εάν δικαιωθεί, η Ελλάδα ως χώρα αντιβαίνουσα την ευρωπαϊκή νομοθεσία θα τιμωρηθεί κι ίσως αναγκαστεί να ‘σπάσει’ την κάστα των ΔΧ αυτοκινητιστών, ανοίγοντας το επάγγελμα. Αν πάλι χάσει τότε τα πάντα θα συνεχίσουν να κυλούν όπως τόσα χρόνια. Όμως η συγκεκριμένη κάστα είναι τόσο σίγουρη για τη ‘δίκαιη’ θέση τους που δεν περιμένει απλά την απόφαση του Ευρωπαϊκού δικαστηρίου αλλά απαιτεί από την ελληνική κυβέρνηση, ταλαιπωρώντας όσους από εμάς χρησιμοποιούμε τους δρόμους της πόλης, να αναγκάσει τον ΣΕΕΠε να αποσύρει την προσφυγή!

Άλαλοι λοιπόν ας το υπομείνουμε. Εξ’ άλλου πριν από 1 μήνα ο ελληνικός λαός δεν έδωσε μεγαλύτερη δύναμη σε κόμματα όπως το ΣΥΡΙΖΑ, το ΛΑΟΣ και το ΚΚΕ; Πριν από 30 μέρες δεν επανεκλέχθηκε η ΝΔ για να συνεχίσει το θεάρεστο έργο της; Ε, ορίστε… το βιβλίο που συνέγραψαν οι ιστορικοί επιστήμονες και παιδαγωγοί και ενέκρινε η αρμόδια υπηρεσία αποσύρθηκε, ο ΦΠΑ θα ‘προσαρμοστεί’ και οι δρόμοι φρακάρουν.

ΥΓ. Φυσικά ούτε λόγος για την αποτελεσματικότητα της Τροχαίας να διαχειριστεί το συγκεκριμένο πρόβλημα, αλλά τι να κάνουν κι αυτοί. Τουλάχιστον οι τροχονόμοι που ήταν στο σημείο έκαναν ότι μπορούσαν κι έδειχναν ότι ενδιαφέρονται.